Nieuws

Afsluitingsavond Stedoco D3M

Zweet en Tranen.
Vrijdagavond 12 juni was de seizoenafsluiting van Stedoco D3M. Deze avond stond de wedstrijd D3M – Ouders/broers/zussen op het programma. Omdat Rob zijn kunsten wilde vertonen moest Monique het coachen van de D3M op haar rekening nemen. Natuurlijk waren alle meiden aanwezig maar moest Manouk helaas vanaf de dug-out haar bijdrage leveren aan de wedstrijd wat ze overigens hoorbaar deed.

Met veel moeite konden we nog een groepsfoto maken van de aanwezige spelers en speelsters. De spanning was groot voor dit beladen duel en even leek het erop dat de wedstrijd al gestaakt moest worden voordat ie werkelijk begonnen was. Gelukkig wisten leiders en trainers de gemoederen enigszins te sussen en kon Ronny, die de scheidsrechter was, fluiten voor het begin van de wedstrijd.

De ouders begonnen fel aan de wedstrijd, ze konden natuurlijk ook niet anders want ze wisten best dat ze deze keer niet het beste tot het laatst konden bewaren. Met man en macht probeerden ze dan ook om het de meiden moeilijk te maken wat ze aardig lukte. Toch waren het de meiden van de D3M die duidelijk wel het beste tot de laatste wedstrijd van het seizoen bewaard hadden want het was werkelijk genieten hoe de meiden aan het tikken waren. De ene aanval en actie nog mooier als de andere, maar helaas kwamen ze maar steeds niet tot scoren doordat Hennie het keepen nog steeds niet is verleerd. Een aantal ouders hadden toch moeite met het feit dat ze het voetballend af moesten leggen tegen deze jonge talenten en begonnen fysiek geweld te gebruiken. Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelden zulke smerige overtredingen in een dergelijk duel zag. Helaas leek scheidsrechter Ronny hier anders over te denken en liet hij gewoon doorspelen. Doordat hij niet voor deze overtredingen floot, en evenmin voor buitenspel, konden de ouders 3 keer scoren. Mijlenver buitenspel stonden ze, waarschijnlijk nog nooit van gehoord, maar de scheids liet doorspelen ondanks protesten vanaf de zijlijn. Toch bang geworden voor deze heftige kritiek besloot hij later wel te fluiten voor een terugspeelbal op keepster Hennie. Even dacht ik, ik moet weer het veld op om er wat van te zeggen maar gelukkig besloot hij een vrije trap toe te kennen aan de D3M. Eindelijk kregen we eens een beslissing mee. Luka nam deze vrije trap super goed, maar schoot helaas op de paal. Lendie, nooit meer roepen, “zo’n bal moet je koppen”, want ook jij schijnt familie te zijn van de schildpad.

De ouders begonnen hier en daar al behoorlijk tekenen van vermoeidheid te vertonen en hier wisten de meiden dankbaar van te profiteren en zo was het met rust 3-2. Na rust zouden de meiden in een fantasieopstelling gaan spelen en Monique, Marek en Brenda kwamen het team versterken. Marek en Brenda zouden eigenlijk eerst met de ouders meespelen maar werden door hen buitenspel gezet. En zo makkelijk gaat het dan in de voetbalwereld, je transfer wordt voor een slordige 95 miljoen geregeld en je speelt in het Koninklijke witte shirt van de D3M. Probleempje was wel dat Marek zijn shirt nog niet klaar was en zo mocht hij, strak in het pak, het shirt van Darona aan die de tweede helft begon met keepen.

Omdat Monique ook mee ging voetballen werd ik dus tot coach gebombardeerd, makkelijk en meegaand als ik ben mochten de meiden zelf kiezen waar ze gingen spelen. Ook de ouders kozen er nu toch maar voor om de broers en broertjes mee te laten spelen. Ze wisten natuurlijk dondersgoed dat ze anders ook zouden worden weggekocht door de D3M want er zaten leuke voetballers bij. Wederom was het de D3M die het beste spel liet zien, ondanks dat bijna iedereen op een andere positie speelde. De wedstrijd werd bijna de hele tijd afgespeeld op de helft van de ouders maar door puur op de counter te spelen kwamen de ouders/broers op 4-2. Rosanne deed goed werk door Rob op de grond te werken, wat op de één of andere manier een staande ovatie opleverde!! De meiden (Marek beschouw ik in deze ook maar als één van de meiden met z’n strakke shirtje aan) lieten het er niet bij zitten en kwamen terug tot 4-3. Niet veel later werd het 5-3 voor de ouders/broers, die het voetballen nu toch echt aan de jongeren in het team moesten overlaten. Ze bleven een beetje in de verdediging hangen, en dan bedoel ik echt hangen, geen stap naar voren of naar achter werd er meer gedaan. Alleen Herman wilde alle ballen “diep” hebben maar als je op eigen helft moet starten met al driekwart wedstrijd in de benen dan is “diep” opeens toch wel “erg diep”.

Ondertussen was ik het wisselen al helemaal zat en stonden alle meiden in het veld. Ook de andere dug-out was ondertussen leeggelopen en zo werd het lekker vol op het veld. Na een goede aanval wist Ilona de bal nog voor de achterlijn binnen te houden en wilde een voorzet geven. De bal werd door Judith, bewust, met de hand van richting veranderd, en zo moest de D3M eigenlijk een penalty krijgen. Maar nee hoor, scheidsrechter Ronny, floot wel maar voor buitenspel van Ilona. Toen wist ie opeens wel wat buitenspel was, tenminste dat dacht hij, want het was absoluut geen buitenspel. Er werd al gevraagd aan Ronny wat voor steekpenningen hij gekregen had. Want het kon niet anders wezen dat hij omgekocht moest zijn door een aantal ouders. Kijk, de D3M investeert in sportieve doeleinden zoals het kopen van nieuwe spelers maar de ouders geven hun geld gewoon weg aan een scheidsrechter omdat ze anders de wedstrijd niet kunnen winnen. Maar het was natuurlijk al wel langer duidelijk dat ze nog nooit van fair-play gehoord hadden.

Even later kon de D3M toch weer tot scoren komen en werd het 5-4. Spannend, want het einde van de wedstrijd kwam in zicht. De ouders/broers dachten de wedstrijd in de zak te hebben toen zij nog twee keer scoorden. Maar niks was minder waar want waar ze geen rekening meegehouden hadden was de golden goal. Zoals het altijd in de partijtjes gaat tijdens de trainingen, als Rob met z’n team achter staat, komt hij altijd met de winnende goalregel. Deze keer was de wraak van de meiden zoet en wist Romy Neeleman de winnende goal te maken en zo wonnen de meiden de wedstrijd met 1-0. De ouders wisten niet hoe snel ze de bidons moesten leegdrinken en er was zelfs iemand die wanhopig riep: “We komen alles tekort, drinken, conditie, zuurstof!!”.

Gelukkig waren de spanningen van voor de wedstrijd nu verdwenen en werden de handen geschud en ging iedereen met een goed gevoel het veld af. Enne, Monique, wat zeggen ze ook alweer altijd? O,ja, de winnende coach heeft altijd gelijk!! Laten wij dat vandaag zijn!!! Nadat iedereen zich opgefrist had, was er een hapje en een drankje. Ondertussen namen de meiden wraak op de trainer die hen een jaar lang achter de vodden had gezeten en bespoten zijn auto met allerlei douchecrèmes. En zo kwamen we tot het “officiële” gedeelte van deze avond. Ilona en Jeanine hadden een mooie speech voorbereid en wisten de gehele staf met cadeautjes te verrassen namens de gehele D3M. Hierna was het de beurt aan Joyce. Ze bedankte voor de mooie tijd en had voor iedereen een mooie foto incl. een zelfgemaakt gedicht. Hierna kwamen Rob, Ronny en ik nog aan de beurt. Zelf dacht ik nog dat ik het best weleens droog kon gaan houden maar wat een microfoon allemaal wel niet kan doen. Een speech zat er niet echt meer in en de emoties namen de overhand. De meiden gaven Joyce een mooie lijst met een foto, keeperhandschoenen en een persoonlijk woord van iedere speelster. Ik had voor de speelsters en staf een foto gemaakt.

En opeens was er bij iedereen het besef dat Joyce er voor de laatste keer zou zijn. Tranen vloeide rijkelijk en er werd nog nooit zoveel geknuffeld. Zelf toen de meiden probeerden om een partijtje te gaan voetballen werden er nog regelmatig tranen geveegd, getroost en geknuffeld. En wat is het dan mooi om te zien, als ouders, hoe jullie dan met elkaar omgaan!! Uiteindelijk wisten de meiden, Rob nog één keer te grazen te nemen door hem naar buiten te lokken en volle bidons met water leeg te gooien over zijn toen nog droge kleren. Tja, soms zit het mee en soms zit het tegen…

Hierna kwam er langzaam maar zeker een einde aan deze mooie avond. Een emotievolle avond waarin voetbalplezier, vriendschap en dankbaarheid centraal stonden.

Klik hier om terug te gaan...