Vrouw & Voetbal: Interview Irini Brouwer

Ex-Grieks international Irini Papathanasiou hangt schoenen en keepershandschoenen aan de wilgen en bereid zich voor op moederschap

Irini Brouwer-Papathanasiou (29) verdedigde 25 keer het doel van het Nationale elftal van Griekenland. Werd na de Olympische Spelen van 2004 samen met zwemkoningin Inge de Bruijn gehuldigd. Kwam uit voor Barendrecht, RVVH, Stedoco en Smerdiek. Ze is onlangs gestopt met voetbal en bereidt zich voor op het moederschap.  Een terugblik.

Ze werd in Barendrecht geboren als Irini Papathanasiou. ,,Mijn vader is Grieks, mijn moeder Nederlands. Ik voel me overigens vooral Nederlandse. Ik ben hier geboren en opgegroeid. Thuis werd er bij ons bovendien altijd Nederlands gesproken. Griekenland ken ik alleen als vakantieland.’’

Toch is de inwoonster van het Zeeuwse vestingstadje Tholen 25-voudig Grieks international en maakte zij deel uit van de Olympische selectie tijdens de Spelen in 2004 in Athene. ,,Drie jaar voor de Spelen kwam ik op het internet een oproep van de Griekse voetbalbond tegen. Die was buiten Griekenland op zoek naar voetbalsters met één of twee Griekse ouders. Ik heb gemaild. Niet lang daarna werd ik uitgenodigd voor een stage van twee weken in Griekenland. Ik heb alleen het vliegticket betaald, de rest was geregeld. Een ultieme kans op een mooi avontuur.’’

De poppenwagen liet Irini, die tegenwoordig als Irini Brouwer door het leven gaat, tijdens haar jeugd in de hoek staan. ,,Ik was het liefst buiten. Voetballen op het pleintje met de jongens uit de buurt. Mijn zusje was het ballettype. Ik absoluut niet. Mijn moeder heeft het nog even tegengehouden, maar op mijn tiende mocht ik eindelijk lid mocht worden van de vv Barendrecht. Ik was het enige meisje. Ik vond dat niet altijd leuk, geloof ik. Voor en na de wedstrijd alleen in een kleedkamer. Ik kon wel voetballen en daar ging het tenslotte om.  Nee, ik keepte nog niet. Ik was tot mijn zestiende jaar een regelmatig scorende spits. Ik was wel al reservekeeper. In een van de wedstrijden dat ik keepte, werd ik zelfs gescout door de KNVB. Ik heb echter bedankt. Ik wilde blijven voetballen.’’

Na anderhalf jaar Barendrecht kwam Irini Brouwer bij RVVH in Ridderkerk terecht. ,,Zij hadden wel een meisjesteam. Daar had ik met de jongens van Barendrecht  van verloren. Zij werden dat jaar zelfs kampioen.’’

Trainer Rob Vondeling van RVVH dames 1 had een keepersprobleem en klopte aan bij de destijds zestienjarige Irini. ,,Ik ben gezwicht. Ik weet nog dat ik het de eerste drie jaar nog niet heel erg leuk vond. We werden twee keer achter elkaar op overtuigende wijze kampioen in de derde en tweede klasse en in het eerste jaar in de eerste klasse werden we tweede. Ik had in de wedstrijden bijna niets te doen. Pas daarna, ik kreeg toen ook serieuze keeperstraining en werd er voor het eerst aan mijn techniek gewerkt, werd ik enthousiast. Ik was redelijk allround. Ik had aardige reflexen ontwikkeld. Waarschijnlijk omdat ik in de eerste jaren mijn gebrek aan techniek moest compenseren. Ik kon aardig meevoetballen en was niet bang bij één tegen één situaties.’’

Na drie jaar eerste klasse, wilde Irini Brouwer hogerop. ,,Ik zat inmiddels al bij het Griekse Nationale elftal. Ik heb Stedoco gebeld met de vraag of ze me nog wilde hebben. Ik was al eens gevraagd door die club en had toen nee gezegd. Ik was nog steeds welkom. Dat was in het seizoen 2003-2004.’’

De periode met het Griekse elftal is voor Irini Brouwer een mooie tijd om op terug te kijken. ,,Ik heb in drie jaar tijd 25 interlands gespeeld en de nodige trainingskampen meegemaakt. De strijd om een basisplek in het Olympische elftal heb ik helaas verloren. Ik heb uiteindelijk tijdens alle poulewedstrijden op de tribune gezeten. Een Amerikaanse keepster kreeg uiteindelijk de voorkeur en het stond al vast dat de Griekse keepster op de bank zou zitten. De Amerikaanse was zeker geen betere keepster, maar had net een iets betere uitstraling dan ik. Ik praat en coach wel. Ik heb alleen niet zo’n harde stem. De taal is overigens nooit echt een probleem geweest. Door de aanwezigheid van veel meiden uit Amerika en Australië was de voertaal Engels.Bovendien spreek ik wel wat woordjes Grieks.’’

De Olympische openings- en slotceremonie heeft Irini Brouwer gemist. ,,Ons toernooi was al voor de openingsceremonie gestart. Wij zaten op dat moment op Kreta. Het Olympische sfeertje hebben wij wel degelijk geproefd. Wij werkten ons toernooi af op dezelfde plek als de mannen, die sliepen in hetzelfde hotel, en we speelden onze wedstrijden voor redelijk gevulde tribunes. Tijdens de slotceremonie was ons team al lang uitgeschakeld. Mede omdat we het cruciale duel tegen Australië met 1-0 verloren werden we vierde en laatste in de poule en waren klaar met het toernooi. De meeste vrouwen zijn naar huis vertrokken. Ik heb er met mijn familie nog een vakantie in Griekenland aan vastgeplakt.’’

Irini Brouwer stond in september 2004 nog wel op het bordes van de gemeente Barendrecht, waar zij samen met de zwemkoningin van de Spelen, Inge de Bruijn voor het oog van duizenden plaatsgenoten werd gehuldigd. ,,Tijdens mijn vakantie had ik al gehoord dat er in Barendrecht enorme posters ophingen voor de huldiging van Inge en mij. De huldiging zelf was een schitterende ervaring. Al die mensen. Niemand had waarschijnlijk ooit van mij gehoord. Ik kreeg wel een warm applaus en ik kreeg natuurlijk de kans om met een groot sportvrouw als Inge de Bruijn te praten.’’

Bij Stedoco bewees Irini Brouwer het hoogste niveau makkelijk aan te kunnen. Zo was zij in het eerste jaar van de komst van de eredivisie verantwoordelijk voor de uitschakeling van ADO Den Haag in de beker. In de beslissende strafschoppenserie stopte zij er drie. ,,Ik heb bij Stedoco een heerlijke tijd beleefd. Een bijzondere club. Zelfs nadat mijn man Servaas en ik naar Tholen waren verhuisd, heb ik nog jaren bij Stedoco gespeeld. Tot anderhalf jaar geleden.  Servaas was ook trainer in Hoornaar. We reisden daarom bijna altijd samen.’’

Irini Brouwer had als keeper in de eredivisie beslist geen modderfiguur geslagen. ,,Ik zou het niveau wel hebben aangekund. Ik heb er alleen nooit open voor gestaan. Ik heb bewust gekozen voor mijn maatschappelijke toekomst. In de drie jaar bij het Griekse elftal, heb ik op mijn werk al mijn vakantiedagen ingeleverd. Dat wilde ik niet meer.’’

De zwangere Irini Brouwer, zij is half april uitgerekend, werkt op een accountantskantoor in Rotterdam en is bijna klaar met haar achtjarige opleiding tot registeraccountant. Voor hetzelfde geld was zij nu piloot in de burgerluchtvaart geweest. ,,Ik heb mijn brevet voor een tweemotorig vliegtuig gehaald. Bij Martinair in Lelystad. Op dat moment, een jaar na de aanslag in New York op 11 september, was er nauwelijks vraag naar piloten en moest je een zak met geld meenemen om vlieguren te maken. Ik heb nog wel een aantal jaar mijn vlieglicentie verlengd, maar heb ook een carrièremove gemaakt naar de financiële wereld.’’

Met voetballen is ze gestopt. ,,Na Stedoco ben ik lid geworden van Smerdiek in Sint Maartensdijk. Omdat Servaas bij die club als trainer aan de slag kon. Lekker dichtbij huis ook. Ik heb daar vorig jaar in het eerste gevoetbald. Nee, niet als spits. Ik bleek het scoren verleerd en functioneerde beter in de verdediging. We hebben zelfs nog tegen Stedoco 1 gespeeld. Zij werden tegen ons kampioen. In het begin van dit seizoen heb ik nog een paar wedstrijden meegedaan, maar ik heb mijn voetbalschoenen nu definitief opgeborgen. Servaas blijft trainer en als die kleine er is, wil ik niet op zaterdag gaan voetballen. Ik hou mijn conditie wel op peil met tennis en fitness.’’